انگل درمانی در بیماری های اتوایمیون
عفونت های انگلی و بیماری های اتوایمیون
بیماری های اتوایمیون گروهی از بیماری ها هستند که در آنها سیستم ایمنی بدن در مقابل خود واکنش داده و در نتیجه عوارض بسیاری را برای فرد بسته به ارگان تحت تاثیر ایجاد می نماید. دلایل ایجاد این بیماری ها متنوع بوده و متاثر از دلایل مختلف ژنتیک، اپی ژنتیک و محیطی می باشد. ولی از آنجاییکه زمینه ژنتیکی در همه دوره های زمانی وجود داشته و با توجه به اینکه میزان بروز بیماری های اتوایمیون از جمله MS در حال حاضر و در کشورهای صنعتی در حال افزایش می باشد بنابراین نقش عواملی غیر از زمینه ژنتیکی در بروز و ایجاد این بیماری ها مطرح می شود. یکی از این عوامل که مورد توجه قرار گرفته است کاهش میزان تماس با عواملی مانند باکتریها و انگل ها در این جوامع می باشد، که در جهت تایید فرضیه بهداشت (Hygien hypothesis) است.
اگرچه مکانیسم دقیق بروز بیماری های اتوایمون هنوز به طور کامل شناخته شده نیست ولی اغلب بیماری های اتوایمیون وابسته به چاسخ های سیستم ایمنی با واسطه سلولهای Th1 می باشند. با توجه به این مساله می توان اینگونه مطرح نمود که در صورت نقش عفونت های انگلی در کاهش بروز و شیوع بیماریهای خودایمنی، این امر ناشی از تحریک سیستم ایمنی در جهت ایجاد پاسخ های Th2 توسط کرمهای انگلی و در نتیجه عدم تمایل پاسخ به سمت Th1 و Th17 می باشد. در مطالعه انجام شده توسط Correal و همکارانش دیده شده است که آلوده نمودن بیماران مبتلا به MS با انگلی به نام هیمنولیپیس نانا (H.nana) باعث کاهش علائم بیماری و کاهش پیشرفت بیماری شده است.
مطالعات بیشتر برای اثبات نقش این عوامل و استفاده های درمانی از آنها لازم می باشد.




